با حکمت های الهی زندگی کنیم

0 901

با حکمت های الهی زندگی کنیم

(قسمت بیست و چهارم)

 انسان

انسان؛ موجودی هدف دار

در آیه یکصد و پانزدهم از سوره مبارکه المومنون می خوانیم: أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاکُمْ عَبَثًا وَأَنَّکُمْ إِلَیْنَا لَا تُرْجَعُونَ «آیا پنداشتید که شما را بیهوده آفریده‏ ایم و اینکه شما به سوى ما بازگردانیده نمى ‏شوید». این آیه، یکی از زنده ترین دلایل رستاخیز و حساب و جزای اعمال را بیان می کند؛ این که اگر قیامت و معادی در کار نباشد، زندگی دنیا بیهوده و عبث خواهد بود؛ زیرا زندگی این جهان با تمام مشکلاتی که دارد و با این همه تشکیلات و مقدمات و برنامه هایی که خدا برای آن چیده است، اگر صرفا برای همین چند روز باشد، بسیار پوچ و بی معنی خواهد بود. از یک سو می بینیم آفرینش، فوق العاده اعجاب انگیز است و در این میان، تا آنجا که ما می دانیم، انسان کامل ترین موجود جهان است. از سوی دیگر می بینیم که این عالی ترین محصول شناخته شده عالم هستی، در این عمر کوتاه خود، از هنگام تولد تا مرگ، با مشکلات و سختی ها دست و پنجه نرم می کند. آیا باورکردنی است که هدف این دستگاه بزرگ و این اعجوبه ی خلقت که نامش انسان است، همین باشد که چند روزی به این جهان بیاید و عمرش را با رنج سپری کند، قدری غذا بخورد، لباسی بپوشد، بخوابد و بیدار شود و سپس نابود گردد و همه چیز پایان یابد؟ در این صورت آیا آفرینش بیهوده نیست و آیا هیچ عاقلی این همه تشکیلات را برای هدفی به این کوچکی مهیا می کند؟![1]

[1] – تفسیر نمونه ج 14، ص 344 و اینک در قرآن حکیم ص 349

مجید مقدم دیمه

کارشناس ارشد و پژوهشگر

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.