با حکمت های الهی زندگی کنیم

0 1,016

با حکمت های الهی زندگی کنیم

(قسمت بیست و پنجم)

 انسان

ادراکات باطنی انسان

در آیه چهل و ششم از سوره مبارکه الحج می خوانیم: أَفَلَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَتَکُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ یَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آذَانٌ یَسْمَعُونَ بِهَا فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَکِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِی فِی الصُّدُورِ «آیا آنها سیر در زمین نکردند تا دلهائی داشته باشند که با آن حقیقت را درک کنند یا گوش های شنوائی که ندای حق را بشنوند چرا که چشم های ظاهر نابینا نمی‏شود بلکه دلهائی که در سینه‏ ها جای دارد بینائی را از دست می‏دهد!»

مجموعه ادراکات انسان به قلب(عقل) و آذان(گوش ها) نسبت داده شده و اشاره به این است که برای درک حقایق دو راه بیشتر وجود ندارد: یا باید انسان از درون جانش جوششی داشته باشد و مسائل را خود تحلیل کند یا گوش به سخن ناصحان مشفق و راهنمایان راه و پیامبران خدا و مردان حق بدهد، یا از هر دو راه به حقایق برسد.[1] نکته دیگر این که قرآن می فرماید:«چه بسیارند کسانی که چشم بینا و گوش شنوا دارند؛ اما در واقع کوران و کران اند.»  در حقیقت آنها که چشم ظاهری خویش را از دست می دهند، نابینا نیستند و گاه روشن دلانی هستند که آگاه تر. نابینایان واقعی کسانی هستند که چشم قلبشان کور شده و حقیقت را درک نمی کنند. در روایتی از پیامبر اسلام(ص) می خوانیم: «بدترین نابینایی، نابینایی قلب است.» در روایت دیگری از همان حضرت نقل شده است: «هنگامی که خدا بخواهد در حق بنده ای نیکی کند، چشمان قلب او را می گشاید تا چیزهایی را که از او پنهان بوده، مشاهده کند.»[2]

[1] – المیزان، ج 13، ص 390

[2] – نمونه ج14، ص130 و اینک در قران حکیم صفحه 337

مجید مقدم دیمه

کارشناس ارشد و پژوهشگر

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.